Quid Belgische democratie en Vlaamse solidariteit?

Kanttekeningen van het OVV bij de communautaire onderhandelingen van de voorbije weken.

Verzonden op: 28-04-2010

Verzonden door: Wim De Wit 09/348.35.21

Aantal keren gelezen: 619

De voorbije weken stuurden de Vlaamse centrumpartijen, sociale partners en culturele elite sterk aan op een onderhandelde oplossing. Dat was ‘de meest democratische uitweg uit het BHV-debacle’. Maar was een onderhandelde oplossing dan zo democratisch? Het OVV heeft hierbij enkele bedenkingen.

Een korte blik op de samenstelling van het federale parlement maakt duidelijk dat men de voorbije onderhandelingen bezwaarlijk democratisch kan noemen. Een berekening op basis van de zetelverdeling toont kristalhelder aan dat het Franstalige electoraat maar liefst voor 98,4 % werd vertegenwoordigd aan de onderhandelingstafel. Vlaanderen moest zich tevreden stellen met een vertegenwoordiging van slechts 51,1 % van zijn kiezerspubliek . De veronderstelling dat deze onderhandelingen hadden kunnen leiden tot een democratische oplossing is bijgevolg een illusie. De ‘alternatieve oplossing’, een stemming in de Kamer – de bakermat van elke goed functionerende democratie - werd niet gepercipieerd als een democratische uitweg. Want dan zou de meerderheid haar wil opleggen aan de minderheid.

Elke rationeel denkende mens ziet meteen in dat de wereld hier op zijn kop staat. Toch werd de voorbije weken dagelijks dezelfde boodschap herhaald: “Vlaming, stap af van je democratische principes want België kan zich nu geen regimecrisis veroorloven.” Nooit werd nog maar geopperd dat de Franstalige politici zich zouden moeten neerleggen bij de werking van de democratie omdat België momenteel geen regimecrisis aankan.

Er moest en er zou betaald worden voor de splitsing. Elke niet-Belg zou dit eveneens misdadig vinden, maar de Vlaming is ondertussen gewoon dat hij moet betalen voor zijn rechten. Waarom is een onderhandelde oplossing dan zo moeilijk geworden? Omdat Vlaanderen in het verleden al meer heeft betaald dan het zich kon veroorloven. De Franstalige machtshonger is daardoor niet afgenomen, integendeel. In de Belgische geschiedenis is de taalgrens uitsluitend naar het noorden opgeschoven. Daarnaast verwierf de Franstalige minderheid, telkens wanneer Vlaanderen zijn rechten diende af te kopen, meer vertragings- en blokkeringsmechanismen. Daardoor is het functioneren van de democratie in België onmogelijk geworden.

Als gevolg van dit alles belandden we de laatste vijf jaar in een patstelling. De maatregelen in het pakket Dehaene werken de verfransing van Vlaams-Brabant meer in de hand dan het bestaan van BHV zelf. Het middel is duidelijk erger dan de kwaal! We weten ondertussen allemaal dat de verfransing van Vlaams-Brabant veel meer is dan een taalprobleem. De sociale gevolgen van deze georchestreerde verdringing worden met de dag meer zichtbaar. Jongeren kunnen niet meer wonen in eigen streek. Het Vlaamse sociale weefsel in de regio sterft een stille dood.

Daarom stelt het OVV vandaag aan de Vlaamse machtselite de vraag: Waar blijft jullie hoog aangeschreven solidariteit nu?

(1)Bron: www.dekamer.be (hyperlink leden)

Reacties

Reageer op deze persmededeling

Terug naar overzicht