11 juli-toespraak door Jürgen Constandt - Algemeen directeur Vlaams & Neutraal Ziekenfonds

Antwerpen Gulden Sinjoren - 11 juli 2009

Publicatie: 11 juli 2009

"Ik hou er rekening mee dat de uittredende paarse regering nog wel aan Waalse, maar niet langer aan Vlaamse kant over een meerderheid in de Kamer zou beschikken. En dan kan het gevaarlijk worden. Een regering die alleen een meerderheid in Wallonië heeft, speelt met vuur. Ik spreek in het belang van het land: dit is staatsgevaarlijk!"

Waarde landgenoten,

Dit startcitaat komt niet uit de mond van ene Defoort, Dedecker, De Wever of Valkeniers, maar wel van een zekere Herman Van Rompuy zo'n 2 jaar geleden in "De Morgen".

Zoals u weet is deze gewezen koninklijke verkenner intussen de redder van het unitaire België geworden met een Vlaamse minderheidsregering van 41 op 88 zetels en een Waalse regering van nationale eenheid.

Daarbovenop komt nog het feit dat écht alle bevoegdheden met betrekking tot de strategische domeinen van financiën en sociale zekerheid verankerd zitten in Franstalige handen, of het nu gaat over werkloosheid, pensioenen, zelfstandigen of de hele ziekte- en invaliditeitsverzekering. Alleen al dit laatste departement omvat meer budget dan het hele Vlaamse parlement en de Vlaamse regering samen.

Het is nooit gezien wat er zich de voorbije twee jaren allemaal op het politieke toneel heeft afgespeeld.

Alle Vlaamse verzuchtingen werden door het Franstalige front totaal weggespeeld:

• B-H-V is nog altijd niet gesplitst, al heeft de leeuw wel even de tanden laten zien,
• van een eigen sociale zekerheid is er vooralsnog geen sprake,
• de energiesector en onze banken werden intussen oogluikend uitverkocht,
• de Vlaamse politieke klasse - met Yves Leterme op kop - werd zonder pardon op de pijnbank geplaatst,
• en de nog op te starten nieuwe Vlaamse regering Peeters II wordt vanuit Wallonië al intensief met alle zonden van Israël overladen...

De reden dat we na 180 jaar België onze Vlaamse staatsvorming nog niet realiseerden, heeft mijns inziens te maken met de volgende vier factoren:

1. Als het om de eigen belangen gaat, trekken de Franstaligen aan één en hetzelfde zeel!
   Voor alles vragen zij grond, geld en macht. Het tactisch plan werd niet in Wallonië uitgedokterd, maar komt uit de francofone Brusselse cenakels.
   Het FDF is niet verlegen om een provocatie meer of minder. Wist u trouwens dat de afkorting van deze rabiaat anti-Vlaamse partij FDF niet voor niets verwijst naar de "Fils des Flamands"?
2. En deze Franstaligen weten hoe dan ook dat -ondanks de Vlaamse stoere verkiezingsbeloften - de CD&V, Open VLD of SP.a altijd als eerste door de knieën zullen gaan.
   Wat blijft er immers nog over van de Vlaamse resoluties uit 1999? De splitsing van B-H-V werd indertijd plechtig door de partijvoorzitters beloofd: onverwijld zelfs!
   Er zou ook geen federale regering komen zonder staatshervorming. Nadien luidde het dat er garanties waren gegeven, al wist Kris Peeters niet te zeggen of deze garanties op een vrijblijvende dialoog, dan wel op concrete maatregelen sloegen. En zo kan ik nog even doorgaan...
3. 
   Daarenboven mag u de invloed van de Vlaamse "mollen" binnen de pers, de artiestenwereld en zeker de unitaire zuilen ACW en ABVV, met de traditionele ziekenfondsen en vakbonden op kop, zeker niet onderschatten.
   Niet voor niets hanteert het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds al jaren de slogan: "Splits zelf de sociale zekerheid. Word lid van het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds!" Want door de steun aan de klassieke zuilen blijft de Vlaming noodgedwongen solidair en ondervindt hij niet de minste dankbaarheid terug in dossiers als B-H-V of de eigen Vlaamse zorgverzekering. Onze Franstalige buren doen er trouwens alles aan om onze Vlaamse zorgverzekering onderuit te halen!
   Men verwijt ons bovendien egoïstisch en niet solidair te zijn, maar recent onderzoek toont aan dat zelfs de ereloonsupplementen en ziekenhuisfacturen in Brussel en Wallonië een stuk hoger zijn dan deze in Vlaanderen. Over solidariteit gesproken!
4. Tenslotte moeten we ook in eigen boezem durven kijken.
   Wij zijn zo gefocust op de "splitsing" dat wij meer intern aan het splitsen zijn dan goed voor ons is. De verschillende V-partijen steken nog altijd meer energie in het elkaar bekampen, dan in de strijd tegen het unitaire België. Ook de Vlaamse beweging is tot mijn spijt maar al te vaak in hetzelfde bedje ziek...

Waar blijft toch die noodzakelijke Pax Pro Flandria, waarvoor mijn vriend Jan Van Malderen vorig jaar op deze 11 juliviering zo uitdrukkelijk opriep?

Beste Vlaamse vrienden,

Een maand geleden heeft de kiezer gewikt en gewogen, en bleek eens te meer welke diepe kloof er tussen Vlaanderen en Wallonië wel bestaat. Wie zei ook weer dat de burger niet wakker ligt van de communautaire problemen? Jan Modaal weet ook hier in Antwerpen – beter dan sommige zogenaamd geleerde universiteitsprofessoren - dat tegenwoordig alles communautair geladen is en de boel – zonder nieuwe staatsvorming – vierkant zal blijven draaien.

En daarom heeft de Vlaming uitgesproken Vlaams gestemd; de Waal stemde links en groen, maar bleef vooral het PS-apparaat en papa Daerden getrouw. Ik wil deze populaire Franstalige minister nog één boodschap meegeven: mijnheer Daerden het gat in de Waalse begroting is niet te vergelijken met een kater. Deze laatste verdwijnt inderdaad vanzelf na een nachtje roes uitslapen. Het tekort van de Franstalige gemeenschap daarentegen, daar moet u wel een serieuze inspanning voor leveren!

Hebben wij dan iets tegen de Walen?
Natuurlijk niet. Ik heb trouwens enkele bijzonder charmante Waalse vrienden. In zekere zin bewonder ik hen en hun politieke leiders.
Zij houden immers al jaren woord en weten hun numerieke minderheid bijna altijd te verzilveren in politieke daadkracht.

En zo staan we vanmiddag op dit mooie Conscienceplein onze Vlaamse feestdag te vieren en samen te mijmeren over onze Vlaamse onafhankelijkheid.

Waar is de tijd dat Hendrik Conscience zijn volk leerde lezen?

En wanneer staat er nu eens iemand op die zijn volk leert onderhandelen?

Want daar wringt het schoentje, of niet soms?

En toch blijf ik erin geloven dat wij vroeg of laat écht zullen kunnen feesten op 11 juli.

Want België is haast failliet en zo dood als een pier: de tekenen van ontbinding blijven zich opstapelen, Karel De Gucht kiest niet voor niets eieren voor zijn geld en de Vlaamse publieke opinie is de laatste tijd flink geëvolueerd...

En Vlaanderen leeft, ondanks de financiële en economische crisis. Met 58 % van de bevolking produceren de Vlamingen nog steeds 70 % van het Bruto Nationaal Product en ons aandeel in de export is enorm.
De Vlaamse werkloosheidsgraad schommelt rond de 6 à 7 %, terwijl het Waalse aandeel werklozen nog steeds meer dan het dubbel bedraagt. Een Vlaming betaalt gemiddeld ook een derde meer belasting en draagt ook veel meer bij aan de sociale zekerheid. Wij zei ook weer dat wij niet solidair zijn? Maar hoe lang zal dit nog kunnen blijven duren?

Ook Vlaanderen zal onder druk komen te staan!
En wij willen allemaal in de eerste plaats het behoud van de solidariteit met onze kinderen en kleinkinderen.

Hen een mooie toekomst geven in ons land...

Dat wordt de uitdaging van minister-president Kris Peeters.
En daarom rekenen wij op een bijzonder assertief - zelfs ietwat agressief - Vlaams beleid, waarbij al onze huidige bevoegdheden alvast maximaal ingevuld worden – ook in Brussel - en we bovendien alle omzendbrieven en reglementen zo strak mogelijk blijven toepassen.

Een Vlaamse kinderbijslag en hospitalisatieverzekering is een absoluut minimum. Want er is nog meer werk aan de winkel...

Het zal u allicht niet verwonderen dat ik hierbij in de eerste plaats denk aan preventie en gezondheidsopvoeding, de almaar stijgende medische kosten, de lange wachtlijsten in de thuiszorg, de uitdaging van de vergrijzing en het milieuvraagstuk, de onzekerheid op de arbeidsmarkt, het behoud van het Nederlands als onderwijstaal, de bescherming van onze Vlaamse identiteit in Europa.

Ik vraag de dames en heren Vlaamse politici dit najaar bijzonder uitgeslapen en fris voor de dag te komen zodat ze geen duimbreed zullen toegeven inzake de Belgische begroting 2010 of de financiering van het Brussels hoofdstedelijk gewest.

Het wetsvoorstel B-H-V moet ondertussen - alle belangenconflicten ten spijt - gewoon zijn parlementaire weg vervolgen. Op het einde van de rit zullen wij dan weten of dit land een democratie is of niet...

Tenslotte moeten de nieuwe regionale regeringen het heft in eigen handen durven nemen en samen rond de tafel zitten om eindelijk de boedelscheiding als volwassenen te regelen.

Laat premier Herman Van Rompuy effectief voelen dat zijn voorspelling bewaarheid wordt. Laat hem oogsten wat hij destijds gezaaid heeft en trek op tijd de Belgische stekker uit!

Zijn regeringsploeg en dit koninkrijk is inderdaad staatsgevaarlijk en schadelijk voor Vlaanderen.

Want beste vrienden, bij iedere verdere toekomstkeuze - of het nu gaat om verkeersveiligheid, fiscaliteit, gezondheidszorg, justitie, sociaal overleg, asielbeleid, leefmilieu of besparingen - zullen Vlamingen en Walen blijven kibbelen...

En daarom komt de noodzaak van de ultieme "Vlaamse onafhankelijkheid" automatisch om de hoek kijken.

Het huidige economische klimaat kan dit proces alleen nog maar versnellen.

Was de Vlaamse staat gisteren nog een droom.
Dan wordt het vandaag meer en meer een plan.
En morgen een realiteit, met de 11de juli als énige nationale feestdag!

Laat ons daar, beste Vlamingen, vanmiddag alvast stevig op klinken!